ยูฮู้ววววว สวัสดีทุกท่านนะครับ
หายหน้าหายตาไป 1 ปีเต็ม (มีแวะมากรีดร้องบ้างเล็กน้อย) ในที่สุดช่วงเวลาที่ทรมานที่สุด
ในชุดเครื่องแบบนักเรียนก็จบลงไปแล้ว T_T
แต่... ที่หายหน้าไป ก็ไม่ได้อ่านหนังสือตลอดหรอก 555
แค่... หนีห่างจากบล็อก เพราะขนาดไม่ได้สนใจบล็อกยังเปิดคอม เล่นคอมได้ทุกวันขนาดนี้
หึหึหึ สงสัยจะเอนท์ไม่ติดตามคำทำนาย 5555
กองหนังสือส่วนนึง มาขู่เด็กเตรียมเอนท์ทั้งหลายเล่น 555
นี่แค่ส่วนเดียวจริงๆ สังเกตได้ว่า อ่านไม่จบจริงๆ 15 พศ + ตะลุยโจทย์ เรียบกริบ
อย่างไม่ควรเอาเป็นแบบอย่างที่สุด 555
กลับเข้าเรื่อง จริงๆเราก็ไปสอบตรงมาหลายที่แหละ วิศวะศิลปากร ,หมอขอนแก่น, เภสัช มหิดล,
พวก cu-sci ของจุฬา ซึ่งไม่ได้อ่านสอบสักที่อ่ะ ยกเว้น วิศวะ ศิลปากร เพราะสอบหลัง หมอขอนแก่น
มีกำลังใจอ่านเต็มที่ เพราะ หมอ มข. ทำไมไ่ด้อย่างแรงงงง 555
แต่สนามสอบใหญ่สุดมันอยู่ตอนเดือน มกราต่างหาก สนามกสพท. ที่แสนจะโหดร้าย เฮ้ออ
ด้วยความที่.... นะ ชิวมาตลอด 3 ปี แห่งการเรียน ม.ปลาย ถึงเกรดจะดูดี แต่ความรู้มันไม่ติดหัวทนนาน
เดือนมกราเลยเป็นเดือนแห่งการรื้อฟื้นความรู้ทุกสิ่ง = =;;
ง่ายๆคือ เดือนมกราผมโดดเรียน 2 สัปดาห์เต็ม ไม่โผล่หน้าไปโรงเรียนสักวัน 14 วันนี้
ผมต้องอ่าน เคมี ฟิสิกส์ ชีวะ ใหม่ทั้งหมด
เลข ไทย สังคม อังกฤษ ไม่อ่านครับ ทิ้ง เยี่ยมเนอะ 555 (ตัวอย่างที่ไม่ควรทำอย่างที่สุด ..)
เรียกได้ว่า อ่านหนังสือแกล้มน้ำตาเลยทีเดียว 555555
พอจนถึงวันสอบ คืนวันนั้น ไมเกรนขึ้นเจ้าค่า ^^
อารมณ์แบบ ตายแน่ๆเลยฉานน เรื่อง กสพท. ไว้เดี๋ยวจะมาเล่าให้ฟังอีกที แชร์ประสบการณ์
เผื่อมีน้องคนไหนทำตัวแบบเรา (ว่างๆ นั่งหาแทค อ่านบล็อกรุ่นพี่ 5555)
หลังจากวันสอบ เรากดเครื่องคิดเลขทุกวัน จริงๆนะ กะคะแนนทุกความเป็นไปได้
สิ้นหวังว่าคงไม่ติดแล้วแน่ๆ ... เป็นใครจะไม่เฟลล่ะ อ่านไปแต่วิทย์
แล้วข้อที่ทำได้ดัน ...
คิดเลขผิด
อ่านโจทย์ไม่ครบ
ลืมแปลงหน่วย
สับสนในตัวเอง แก้จากถูกเป็นผิดใน วินาทีสุดท้าย
เรากดเครื่องคิดเลขอย่างนั้นจนกระทั่งถึงวันประกาศผลสอบนั่นแหละ
วันนั้นเรานั่งเฝ้าคอมพิวเตอร์ทั้งวัน ดราม่าตั้งแต่เช้า 5555
รอแล้ว รอเล่า รอจนหงิก รอจนท้อ รอจนไม่อยากรอ นั่งเม้ากับเพื่อนในเฟสบุ้ค
จนกระทั่ง ...
ลิ้งก์พวกนี้มันอัพเดทขึ้นมา (ดูสภาพลิ้ง ผ่านการกดมาจนเละเทะ 555)
วินาทีนั้นแบบ เรามือไม้สั่นไปหมดแล้ว "ไม่กล้าดูที่สุด"
แบบเราทำใจอยู่นานมากกก กว่าจะกดเข้าไปดูคะแนนสูงต่ำ
คือ คะแนนต่ำสุดของทุกที่เพิ่มสูงขึ้นมากๆๆๆ มากจนเราแบบ ไม่ติดแล้วแน่ๆ
4 อันดับที่เราเลือกไปคือ
- แพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาล
- แพทยศาสตร์โรงพยาบาลรามาธิบดี
- แพทย์ศาสตร์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
- แพทย์ศาสตร์มหาวิทยาลัยรังสิต
ซึ่งจากการกดเครื่องคิดเลขมาทั้งเดือนของเราคำนวนได้ว่า เราไม่มีทางได้คะแนนเกิน 61 ...
คะแนนนั้นคือการหลอกตัวเอง ถึงที่สุดแล้ว T_T
เราเลยทำใจ (ว่าตรูจะได้ไม่ต้องเรียนหมอแล้ว วะฮ่าๆๆ 5555) ไปดูคะแนนของตัวเองซะ
OMG !!!!! บร๊ะเจ้าช่วยยยย มันเกินคาดมากๆเลยจอร์จ !!!
ก็เลยย้อนกลับไปดูที่คะแนนสูง-ต่ำ
พ่อจ๋าแม่จ๋า T___T ติดหมอรามา ค่าาา
กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด อารมณ์นั้นแบบ ชั้นไม่ต้องอ่านหนังสือแกทแพทอีกแล้ว ... !! 5555
แต่ว่าในเมือมันคือการสอบเข้า ก็จะต้องมีทั้งคนที่สมหวังและผิดหวังเนอะ
ก็ขอเป็นกำลังใจให้ทุกคนที่ผิดหวัง ให้มีกำลังใจสู้ต่อไปนะจ้ะ การสอบไม่ได้มีแค่ครั้งเดียวนะ !!
สุดท้าย ต้องขอขอบคุณบุพการี ที่่ส่งเสียให้เรียนมาถึงขนาดนี้ 55
ขอบคุณอาจารย์ และเพื่อนทุกคนในรั้ว สตรีวิทยา 2 ถ้าไม่มีเพื่อนๆ เราคงไม่มีวันนี้(แน่นอนแกเล่นโทรถามซะขนาดนั้น)
ขอบคุณ อ.อุ๊ พี่ซุป พี่มัก เจ๊บีม เจ๊วาว อ.พรทิพย์ ครูป็อบ มาดามอรรณพ
ขอบคุณหนังสือกองโตนั่น 555
ขอบคุณคำทำนายของหมอดูที่บอกว่าอิชั้นจะเอนท์ไม่ติด 555
ขอบคุณโลกนี้ ขอบคุณทุกคน ขอบคุณตัวเอง
และ สวัสดีชีวิต 6 ปีที่แสนหนัก กรี๊สสสสสสสสส
"เอนท์ติดแล้วโหว้ยยยยยยยยยยยยยยยย"
... แล้วถ้าโอเนตไม่ึถึง 60% ล่ะ .... จขบ. ขอลาตายนะคะ 55555
ปล. เป็นการเขียนบล้อกที่ยาวที่สุดในชีวิต เฮ้ออ
edit @ 23 Mar 2011 18:47:16 by • L e r u s e L ◘
